Internationale vrouwendag ‘Moeders verdienen meer’

Op Internationale vrouwendag was ik als statenlid uitgenodigd door het Vrouwennetwerk “Frauenbrücke Deutschland Niederlande” in Bocholt. Dit netwerk zorgt voor het uitwisselen van kennis en ervaring tussen vrouwen in het grensgebied van Duitsland en Nederland.
Europarlementariër Jutta Haug gaf hier een lezing over inkomensongelijkheid en ook ik had de eer om een bijdrage aan deze dag te mogen leveren.
Hieronder de Nederlandse versie van mijn speech met als titel: “Moeders verdienen meer”

“Vrouwen verdienen gemiddeld nog steeds minder dan mannen. De oorzaak hiervan is tweeledig. Enerzijds krijgen vrouwen voor hetzelfde werk veelal minder betaald. Anderzijds wordt typisch “vrouwenwerk“ financieel minder gewaardeerd. Ten onrechte natuurlijk – hier kom ik later op terug.

In Nederland verdienen vrouwen met een volledige baan gemiddeld 18 procent minder dan mannen. Nederland valt hier op Europees niveau in de middenmoot. In Duitsland is het verschil het grootst (20%) en in Italië verdienen vrouwen zelfs iets meer (0,2%) dan mannen. Het inkomensverschil is in Nederland het grootst bij stellen die kinderen hebben en samenwonen. Dit komt omdat hier veel moeders in deeltijd werken. Een deeltijdbaan is slecht voor je salaris, maar tijdelijk helemaal stoppen met werken is desastreus.

Vaak hoor je dat vrouwen minder verdienen omdat ze door zwangerschap en de zorg voor de kinderen er een poos tussenuit zijn geweest (bevallen en het geven van borstvoeding blijft voor mannen toch lastig :-). Hierdoor vinden werkgevers dat ze minder werkuren en ervaring hebben opgebouwd.
Je ziet ook nog steeds relatief weinig vrouwen in managementfuncties. Deels komt dat helaas nog door vooroordelen. Recent is echter door wetenschappers de mythe ontkracht dat vrouwen met kinderen minder productief zouden zijn op de werkvloer dan vrouwen zonder kinderen. Onder meer omdat moeders organisatorisch sterk zijn, is er geen verschil te merken.

Mannen zijn over het algemeen goed in onderhandelen en in het promoten van hun eigen kennis en ervaring. Als vrouwen zouden we dit ook veel meer moeten doen. We zijn te bescheiden. We moeten ons niet verontschuldigen voor een tijdje buiten het arbeidsproces. Hoezo “werken” we dan niet? Omdat we er geen salaris voor krijgen? De zorg voor kinderen is een maatschappelijk gezien zware en belangrijke taak. Die kun je nauwelijks in geld uitdrukken.
Een samenleving zonder kinderen is een samenleving zonder toekomst.

Vrouwen moeten de zorg thuis voor hun kinderen veel prominenter op hun CV zetten. Je bent er niet even “tussenuit geweest”, nee, je hebt zeer relevante ervaring opgedaan.
Een “niet-werkende moeder” bestaat niet. Op organisatorisch gebied zijn we prima managers. Onze kwaliteiten zijn bijvoorbeeld:
-Geen negen-tot-vijf mentaliteit, flexibel en 24/7 bereikbaar en inzetbaar.
-Groot verantwoordelijkheidsgevoel en in staat volledig zelfstandig te werken.
-Goed in coachen, samenwerken en ondersteunen.
-Empathisch: kan meevoelen maar geeft ook duidelijk aan waar grenzen liggen.
-Niet bang om vuile handen te maken en de troep op te ruimen (hands-on mentaliteit).

Op dit moment worden met name in de financiële en zakelijke sector de hoogste salarissen betaald en deze bedrijfstakken worden over het algemeen gedomineerd door mannen.
Ik durf wel te stellen dat als er meer vrouwen aan de top hadden gestaan, de economische crisis minder groot was geweest. Juist omdat veel vrouwen een bredere levenservaring hebben dan de smalle apenrots waarop ze alleen maar naar boven kunnen klimmen, hebben ze oog voor meer belangen dan prestatie en geld.

Vrouwen en mannen moeten op de arbeidsmarkt dezelfde mogelijkheden hebben. Ervaring met zorgtaken thuis moet meetellen in het vaststellen van werkervaring; het zijn gewoon dienstjaren.
Daarnaast wil ik er in het algemeen voor pleiten dat de salarissen in top- en managementfuncties flink omlaag gaan. Het is niet uit te leggen dat de verschillen in beloning tussen werkvloer en top zo groot zijn geworden.

Als er meer vrouwen in bestuursfuncties komen (waar Jutta Haug ook terecht voor pleit) dan ga ik ervan uit dat ze zowel kritisch gaan kijken naar hun eigen salaris als dat van hun mannelijke collega’s. Ik hoop vooral dat ze zich dan flink sterk gaan maken voor een betere waardering van zorgtaken. Immers, als er iets onbetaalbaar is in het leven dan is dat de zorg voor de degenen van wie we houden. Dat is voor mannen en vrouwen gelijk.

Tot slot: iedere bankdirecteur en topmanager heeft ooit in de luiers gelegen. Zonder de onbetaalde zorg van zijn moeder was hij nergens, was hij er niet eens geweest.
Moeders zijn onbetaalbaar. Ze verdienen méér, veel meer.“

Over Anna-Lena

Statenlid PvdA provincie Gelderland
Dit bericht is geplaatst in Werk & onderwijs, Zorg & welzijn. Bookmark de permalink.