De verwarde samenleving?

In de war. Het lijkt wel of deze staat van zijn steeds normaler begint te worden. Vrijwel dagelijks komen er berichten voorbij over ‘verwarde personen’ die flinke onrust veroorzaken door vernielingen op straat en/of bedreigingen richting mensen. Regelmatig volgt daarna verwardheid bij politiek, hulpverleners, familie, vrienden en niet te vergeten de sociale media waardoor de verwarring nog verder toeneemt. Mensen die afwijkend gedrag vertonen krijgen al snel te maken met de schandpaal op twitter en facebook. Ze worden soms zelfs met foto en al erop gezet. Van sociale media naar asociale media is blijkbaar een hele kleine stap. Als iemand zijn been breekt begrijpt iedereen dat die persoon even niet kan lopen. Als iemand echter psychotisch of anders psychisch ziek is dan wordt er soms zelfs een hetze opgezet tegen de persoon in kwestie waardoor de situatie alleen maar verergert. Zeker als er niets gedaan wordt aan de oorzaak van de problemen.

We worden er met zijn allen gek van. Maar waardoor ontstaat eigenlijk deze vergaande verwardheid? Waardoor loopt het uit de hand? Komt het door de persoon zelf? Die door allerlei omstandigheden (Aanleg, erfelijkheid, tumor in ‘t hoofd, drugs, stress, heftige gebeurtenissen, enz) ernstige psychische problemen heeft gekregen. En die mede hierdoor vaak geen zelfinzicht heeft en hulp weigert. Zijn het familie en vrienden? Die er in eerste instantie alles aan doen om de persoon te helpen maar op een gegeven moment hun ‘eigen kracht’ gaan verliezen en daardoor soms zelfs afstand moeten nemen van degene waar ze van houden omdat ze er anders zelf aan onderdoor gaan. Zijn het de hulpverleners? Die bij heftige situaties aangeven dat ‘ze alleen in kunnen grijpen als iemand zichzelf of een ander wat aan gaat doen’.  En die in het kader van de privacy familie en vrienden niet kunnen of willen begeleiden hoe ze om moeten gaan met degene die door psychose of andere psychische ziekten zichzelf niet meer is. Zijn het de instellingen en de managers? De geestelijke gezondheidszorg staat helaas nog steeds bekend als een gesloten bolwerk en is weinig open naar buiten. Is het de politiek? Die in de drang naar bezuinigen en ambulantisering mensen meer thuis en in de wijk zelf op wil vangen terwijl de hulp aan huis en goede huisvesting vaak nog niet goed geregeld is. Is het de (sociale) media? Die vaak maar al te graag tot in detail heftige verhalen naar buiten brengt zonder dat men zich verdiept in de gevolgen en de achtergronden? Of is het de stressvolle samenleving die heel veel vraagt van mensen? Veel draait tegenwoordig om presteren, geld en flexibiliteit. Niet iedereen kan met die ratrace mee.  Zorgt zo’n stressvolle samenleving misschien wel voor een verwarde samenleving?

Veel vragen en het enige antwoord daarop is dat deze verwarring ontstaat door ons allemaal. We hebben er allemaal een aandeel in, het kan ons allemaal overkomen en we moeten daarom ook allemaal werken aan een oplossing. Het belangrijkste blijft nog altijd dat iedereen die bij een ‘verward persoon’ betrokken is beter gaat samenwerken en vooral ook serieus kijkt hoe iemand snel echt geholpen kan worden. Nu moet de boel eerst escaleren voordat er wat wordt gedaan. Met vaak grote gevolgen voor samenleving, familie, vrienden en de persoon in kwestie. Om verwarring tegen te gaan is duidelijkheid nodig. En die is er nu vaak niet. Door betere voorlichting kun je al veel bereiken. Hierdoor kunnen mensen bijvoorbeeld een psychose sneller herkennen. De hulpverlening moeten we het daarnaast makkelijker maken om sneller en beter in te kunnen grijpen. Een goed voorbeeld is de Psycholance die al in een aantal gemeentes rijdt. Hierdoor hoef je niet meer de politie te bellen als er problemen zijn maar komt direct de juiste hulp. Een verward persoon hoort niet in een politiecel thuis. Ook de Wet verplichte geestelijke gezondheidszorg die eraan zit te komen geeft hoop. Nu moet men vaak nog wachten tot de situatie zo ernstig wordt dat gedwongen opname onvermijdelijk is.  Straks kunnen we mensen thuis eerder helpen & worden hopelijk ook familie & vrienden meer en beter betrokken bij de zorg. Belangrijk is om hierbij ook goed naar de ervaringsdeskundigen te blijven luisteren.

En we kunnen vooral al heel veel doen door allemaal even naar onszelf te kijken. In principe kan iedereen psychotisch worden of ernstige psychische problemen krijgen. Iedereen kan het helaas overkomen. Hoe zou je zelf behandeld willen worden op het moment dat je in zo’n verwarrende situatie terecht komt? Hoe zou je zelf willen dat familie en hulpverleners dan zouden handelen. Zou je dan aan de schandpaal genageld willen worden op internet? Zou je dan dagenlang op straat willen blijven ronddolen? Denk het niet. Als iedereen nu actief zijn rol oppakt om anderen die in de problemen dreigen te komen snel te helpen dan zal al een heleboel verwardheid in de toekomst voorkomen kunnen worden.

Over Anna-Lena

Statenlid PvdA provincie Gelderland
Dit bericht is geplaatst in Zorg & welzijn. Bookmark de permalink.